Leren communiceren met mensen met afasie

Piet en Ellen zijn naar de Hogeschool Rotterdam afgereisd om mee te doen aan de Training Con-tAct voor tweedejaars logopediestudenten. Piet heeft ongeveer 6 korte gesprekken gevoerd met verschillende studenten; elk gesprek duurde zo’n 10 minuten. In zo’n gesprek sprak een student over alledaagse onderwerpen zoals hobby’s, familie en vakanties, terwijl twee andere studenten hebben meekeken en daarna feedback gaven aan de student die het gesprek met Piet voerde.

We hoorden dat de studenten het van tevoren heel spannend vonden, maar toen ze eenmaal het gesprek aan gingen, viel de spanning weg en er ontstonden gezellige gesprekken. Ze ondervonden dat Piet door zijn afasie, bijna geen woord kon zeggen en zijn I-pad gebruikte om de vragen te beantwoorden of om zelf wat te vertellen. Daarnaast probeerde ze ook wat woorden op te schrijven en te ondersteunen met gebaren, als ook het terugvragen of ze het begrepen hebben, dit hielp in de communicatie.

Toch was er de nodige humor en werd er ook gelachen.

Het waren heel gezellige gesprekken; ondanks de uitdagingen. Ook was er de nodige humor en werd er ook gelachen. Het was fijn voor Piet om zijn ervaring te delen en zo bij te dragen aan de ontwikkeling van toekomstige logopedisten. Want deze zijn onmisbaar!

Opzet van de gesprekken

Die dag voerde Piet ongeveer zes korte gesprekken met verschillende studenten; elk gesprek duurde zo’n 10 minuten. In elke ronde sprak één student met Piet over alledaagse onderwerpen zoals hobby’s, familie en vakanties. Twee medestudenten keken mee en gaven na afloop gerichte feedback aan de student die het gesprek had gevoerd.

Voorbereiding en spanning

De studenten gaven aan dat ze het van tevoren heel spannend vonden om met iemand met afasie te praten. Die spanning was begrijpelijk: het is een nieuwe, kwetsbare situatie voor veel beginnende logopedisten. Zodra ze echter begonnen, nam de spanning af en werden ze steeds rustiger en zelfverzekerder in hun aanpak.

Communicatiestrategieën en aanpassingen

Omdat Piet door zijn afasie bijna niets kan zeggen, maakten de studenten actief gebruik van hulpmiddelen en ondersteunende technieken. Ze gebruikten mijn iPad om vragen te tonen of mij te laten reageren, schreven af en toe woorden op en ondersteunden met gebaren. Ook controleerden ze regelmatig of Piet hen begreep en pasten hun tempo en woordkeuze aan. Die praktische inzet maakte de gesprekken werkbaar en leerzaam.

Sfeer en interactie

Ondanks de uitdagingen waren de gesprekken gezellig en menselijk. Er ontstond ruimte voor humor en er werd gelachen, wat de sfeer ontspannen maakte. De combinatie van serieus oefenen en warme interactie zorgde ervoor dat zowel studenten als ik de sessies als positief en motiverend ervaarden.

Wat het voor Piet betekende

Het voelde voor Piet goed om zijn ervaring te delen en actief bij te dragen aan het leerproces van toekomstige logopedisten. Door deelname van de mensen met afasie, konden studenten oefenen met echte communicatie in plaats van alleen theorie. Die directe ontmoeting leverde voor Piet ook voldoening op: hij kon iets teruggeven en merkte dat kleine aanpassingen veel verschil maken.

Waarde voor de opleiding

Voor de opleiding zijn dit soort praktijkmomenten onmisbaar. Studenten krijgen niet alleen technieken aangereikt, maar leren ook empathie, geduld en creativiteit in communicatie. Deze ervaring helpt hen om later effectiever en zelfverzekerder te werken met mensen met afasie, en draagt zo direct bij aan betere zorg in de toekomst.