De pijnlijke waarheid bij thuiskomt

Piet videobelde me tijdens mijn werk. Ik vroeg: “Wat is er aan de hand? Is het iets ergs? Nou nou zei Piet, is er wat met Sem de hond… nou nou zei Piet, is er iets met jou? nou nou zei hij weer… Wil je dat ik nu naar huis kom? nou nee… Kan het wachten tot na mijn werk? Ja ja.. zei hij. Zijn camera wees naar de trap naar boven. Ik dacht dat het wellicht iets met de CV ketel zou zijn die op zolder staat, deze maakt nog weleens herrie…

Thuis: de waarheid dringt door

Om 17:15 kwam ik thuis. Piet zat zielig in zijn stoel, zijn arm tegen zich aan, hij had pijn. Ik vroeg wat er gebeurd was. Hij zei: “boem boem”, en wees naar de trap. Pas toen begreep ik het: hij was van de trap gevallen. Oh nee, dat had ik niet door tijdens het videogesprek.

De avond bij de HAP

De pijn was toch te veel en ik belde de huisartsenpost, waar we gelukkig gelijk mochten komen. Lieve vrienden hebben ons gebracht naar het Antonius ziekenhuis. De dienstdoende huisarts heeft Piet goed onderzocht en wees ons door naar de spoedeisende hulp waar er foto’s gemaakt werden van zijn arm en schouder. Gelukkig bleek er niets gebroken, maar wel was Piet zijn arm zwaar gekneusd en had hij veel pijn.

Kwetsbaar wanneer je niet goed kunt communiceren

Dit voorval heeft bij mij toch weer de nodige impact, ik vond het zo lastig dat ik Piet niet goed begreep en de situatie anders had ingeschat. Mijn schuldgevoel kwam toch weer voorbij, ik degene die zo dicht naast hem staat, heeft hem niet begrepen.. juist wanneer het zo nodig was..

Het moet allemaal weer een beetje zakken voordat dit weer een beetje op de achtergrond raakt. Ook is het weer het besef van de realiteit dat communiceren zo belangrijk is en hoe kwetsbaar je bent wanneer je door afasie, niet goed over kan brengen wat je bedoelt. Niet alleen ik zal hier nog even mee zitten, ook Piet heeft helaas nog een tijdje last van zijn arm. En dat is dubbel zo vervelend.